Archive for Styczeń 2016

Obowiązek zgłaszania podejrzenia choroby zawodowej spoczywa na zakładach pracy (na podstawie skarg pracownika lub innych danych mogących nasuwać podejrzenie o chorobę zawodową), na lekarzach zakiadów społecznej służby zdrowia, na lekarzach pry­watnych, a także na lekarzach i lekarzach dentystach, podczas wykonywania zawodu poza zakładami społecznej służby zdrowia. Również lekarze weterynarii, którzy przy wykonywaniu zawodu stwierdzili u pracownika stykającego się ze zwierzętami chorymi na chorobę yakarną objawy nasuwające podejrzenie zakażenia się człowieka taką chorobą, zobowiązani są fakt ten zgłosić inspek­torowi sanitarnemu.

Pracownik z podgrzeniem choroby zawodowej winien być skierowany do zakładu społecznej służby zdrowia, właściwego do rozpoznawania klinicznego chorób zawodowych. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na oddzielenie sprawy rozpoznania choroby zawodowej od faktu jej stwierdzenia. Roz­poznanie ustala się na podstawie badania klinicznego łącznie z podanym przez chorego wywiadem. Stwierdzenie choroby zawo­dowej polega na konfrontacji rozpoznania klinicznego z wywia­dem środowiskowym przeprowadzonym przez organa inspekcji sanitamg w miejscu pracy chorego.

Jest to system dość skom­plikowany, niemniej jednak w stwierdzeniu choroby zawodowej niezbędne są dwa ogniwa: badanie kliniczne chorego pracownika i ocena higieniczna stanowiska pracy, w którym chory pracownik był lub jest zatrudniony. Chodzi tutaj przecież o potwierdzenie faktu rzeczywistego narażenia w miejscu prac/ na czynnik szkod­liwy, który wywołał chorobę zawodową.Przejdźmy teraz do pojęcia wypadku w pracy, zdarzenia zwią­zanego także z ryzykiem zawodowym. Za wypadek w pracy uważa się nagłe zdarzenie spowodowane przyczyną zewnętrzną, które zaszło w związku z zatrudnieniem i spowodowało uszkodzenie zdrowia (B. Nowakowski).

Podkreśla się zazwyczaj jako cechę wypadku nagłość, gwałtowność przy­czyny uszkodzenia dała. Nowakowski uważa, że wypadek jest funkcją siły bodźca, choroba zawodowa zaś — w zwężonym znaczeniu — jest funkqą czasu jego działania. Granice te nie zawsze jednak bywają śdsłe, np. w odniesieniu do mikrourazów lub niektórych chorób zawodowych pochodzenia zakaźnego. W świetle obowiązujących przepisów, za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w związku z pracą, podczas lub w związku z wykony­waniem przez pracownika zwykłych czynnosd lub poleceń przeło­żonych i w interesie zakładu pracy (nawet bez polecenia).

Także w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji zakładu pracy w drodze między siedzibą zakładu pracy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy. Ustawa wymienia także pewne inne okolicznośd traktowane w zakresie uprawnień do świadczeń na równi z wypadkiem przy pracy. Ustawa określa świadczenia przysługujące przy wypadku w drodze do pracy i z pracy. Wypadkowość w pracy charakteryzuje się za pomocą wskaź­ników częstotliwości, wskaźników śmiertelności oraz wskaźników ciężkości wypadków. Ten ostatni wskaźnik łączy się z określeniem dni niezdolności do pracy przypadającej na jeden wypadek.